เซ็งพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

 
ในช่วง 1 เดือนที่ผ่านมา ได้ปรากฏเรื่องน่าเซ็งเท่าที่ประมวลได้จำนวนหนึ่งโดยมิได้นัดหมาย
 
1. การงาน : ตอนนี้เบื่อสภาพแวดล้อมการทำงาน และยอมรบว่าโหยหารูปแบบการทำงานก่อนหน้านี้มากกว่า  เรื่องนี้พอจะสรุปได้ง่ายๆ ว่า เราเดินทางมาไกลเพื่อจะพบว่า แท้จริงแล้วความสุขนั้นอยู่ ณ จุดที่เราไม่ต้องเดินทางมาเลยต่างหาก
 
2. บ้านเมือง : ซือแป๋กล่าวถูกที่ว่า สถานการณ์ตอนนี้คือการประลองกำลังของ 2 ขั้ว และอาจจะยืดเยื้อกว่าที่คิด ซึ่งสร้างความเซ็งแก่เราได้ในแง่ที่ว่า ระหว่างการต่อสู้เราจะต้องพบเห็นยุทธวิธีน่าอาเจียนทั้งหลาย เช่น การปะทะทางความคิดเรื่องโชติศักดิ์ คุณมีดโกนออกมาร้องเรื่องขบวนการโจมตีป๋า (….พระเจ้า ประชาธิปัตย์ไม่เคยเข็ดเลยเหรอ นับตั้งแต่เล่นงานปรีดีด้วยวิธีนี้…บางที 60 ปี ก็น้อยไปสำหรับบางคน (หรือบางสถาบัน) ที่จะสำนึก)  ล่าสุด ปิยบุตรได้ออกมารวบรวมปรากฏการณ์น่าสมเพชและชวนอาเจียนเหล่านี้ไว้ (ดู http://www.sameskybooks.org/board/index.php?s=7c15a604ab10817438c0b397cb6d3967&showtopic=7797)
 
เดือนที่ผ่านมา ยอมรับว่าไม่ค่อยตามอ่านข่าว เพราะเจอแต่เรื่องพวกนี้ "หมิ่น" เรี่ยราดเต็มหน้ากระดาษหนังสือพิมพ์ซึ่งชวนให้สมเพชยิ่งนัก  
 
ชาวเว็บบอร์ดล้วนคอยบอกเล่าการเดินเกมของ นสพ. "ดาวสยามยุคใหม่" ยิ่งเพิ่มความหดหู่ใจ 
 
กรณีอ้างเรื่องสถานีโทรทัศน์ทำไม่เหมาะ ฉายข่าวล้มราชวงศ์เนปาล หรือสารคดีการโค่นราชวงศ์ต่างในอดีต (Cromwell ปฏิวัติฝรั่งเศส Romanov จนถึงปูยี ?) ….นี่ก็น่าสมเพช  งั้นต่อไปจะเรียนรู้ประวัติศาสตร์กันเช่นไรเล่า  หรือต้องเรียนประวัติศาสตร์ปอปั้น สรรเสริญกฤษฎาอภินิหาร แถมราชาชาตินิยมกันเพียงสกุลเดียว?
 
ผลตกค้างจากรัฐประหาร 19 กันยา จึงมีมากกว่าที่เราคิด โดยเฉพาะเรื่องที่พวกขบวนการจงรักภักดียังรู้สึกว่า "กูถูกตลอด" เนี่ย แก้ไม่ได้และแนวโน้มมีแต่จะลามปาม
 
3. เรื่องคน : จากการแลกเปลี่ยนความคิดกับภรรยา  มันคงจะจริงที่ว่า การอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีคนรู้จักจำนวนมาก เราย่อมมีตัวเลือกที่จะคบได้มากกว่า และเลือกได้ว่ากับใครเราจะวางระยะห่างแค่ไหน  แต่ในสภาพสังคมที่คับแคบ สถานการณ์บางอย่างทำให้เราต้องเข้าไปรับรู้ตัวตนของคนในระดับที่เราไม่ได้อยากรู้ และก็สถานการณ์อีกเช่นกันที่ทำให้เมื่อเรารู้แล้ว เราก็ไม่มีทางเลือกที่จะหนีห่าง
 
นำมาสู่ข้อสรุปว่า สังคมที่เกิดจากการบังคับย่อมเป็นทุกข์
 
4. ขัดสนรสลิ้น : เคยมีเพื่อนวิจารณ์ว่าผมบ้ากิน ทำนองว่าหมดทรัพย์ไปกับการกินโดยใช่เหตุ  เพราะในมูลค่าเดียวกันนั้น หากซื้ออาภรณ์หรือสมบัติพัศสถานจะได้ของมาใช้อีกมาก "กินไปทำไม กินแล้วก็หมดไป แล้วก็หิวอีก…ซื้อเสื้อผ้ายังจะได้ใช้นานๆ ซะกว่า" …เป็นทัศนะที่เอาระยะเวลาในการได้บริโภคเป็นตัวตั้งจริงๆ
 
ผมคิดมาเสมอว่าการหาของกินที่อร่อยคือความสุขของชีวิต หรือช่วยไม่ได้ในเมื่อผมเป็น generation สุดท้ายที่ได้กินร้านอย่างห้อยเทียนเหลา ที่บ้านก็สรรหาให้กินร้านอร่อยๆ มาตลอด  ตอนนี้อยากกินอะไรๆ เต็มไปหมด เพราะมีรายการทีวีพวกพาไปตระเวนชิมมายั่วเสมอ ล่าสุด คือ ก๋วยเตี๋ยวเนื้อตลาดปีระกา+หมี่หวาน  ก๋วยเตี๋ยวเนื้อเพ็ญจันทร์+ลอดช่องโบราณ (โบราณจริงๆ คือ เส้นตัวเล็กเรียว น้ำกะทิข้นหวานมัน) หรือที่ดูผ่านโทรทัศน์ก่อนหน้านี้อย่าง ขนมจีนไหหลำสะพานขาว ก๋วยเตี๋ยวเป็ดพระราม 4  ตลอดจนร้านอร่อยที่กินประจำไม่ว่า ราดหน้าจ๊ากกี่ ลูกชิ้นปลาเต็งไช้ฮวด บะหมี่เป็ดจี้จ้งหว่อ ขาห่านลิ้มไฮหลี….วันก่อนค้นเจอข้อมูลเกี่ยวกับ 10 ร้านราดหน้าพลาดไม่ได้ บางร้านเคยกินแล้ว บางร้านยัง วิญญาณนักชิมเดือดพล่าน…
 
การมาอยู่ไกลบ้านทำให้ได้ประสบการณ์ว่า ในสภาพปกติเราอาจจะละเลยความสุขเล็กน้อยๆ ที่อยู่รอบกายเป็นรายวัน  ต่อเมื่อวันที่เหยียบร้านเหล่านั้นไม่ได้ วันที่อยากขี่จักรยานแต่ขี่ไม่ได้ วันที่อยากดูแลต้นไม้ในบ้านแต่ทำไม่ได้ ฯลฯ ก็จะพบว่าชีวิตขัดสนความสุขยิ่ง แม้แต่รสลิ้นที่ถวิลหาก็ไม่อาจได้มา
 
เราอาจจะรังเกียจความมัวเมาสิ้นคิดของบ้านเมืองเราได้ แต่เรายากจะไม่ถวิลหาวิถีชีวิตของบ้านเมืองเรา…พูดไปก็เหมือน paradox ในตนเอง
 
สรุป ความเซ็งพร้อมกันโดยมิได้นัดหมายนี้ทำให้ผมหันมาจดจ่ออยู่กับความสนใจอีกด้านหนึ่งแทน  นั่นคือ แผนการทบทวนความรู้ด้านสถิติคณิตศาสตร์ได้เดินมาถึงการบรรลุเรื่อง การหา probability density function ของตัวสถิติ (statistics) ผ่านเทคนิคการเปลี่ยนตัวแปรเป็นที่เรียบร้อย ขั้นถัดไปก็จะได้ขยายความรู้ไปสู่ที่มาของการแจกแจงแบบ t และ F ซึ่งสำคัญมากในสถิติเชิงอนุมาน และหากเป็นไปได้ก็จะศึกษา moment generating funtion technique ด้วยตนเอง ทฤษฎีทางคณิตศาสตร์เป็นสิ่งที่งดงามเสมอ และขึ้นชื่อว่าความงามย่อมช่วยผ่อนคลายจากความกลัดกลุ้มได้…ยังดีที่ชีวิตมีทางออกอยู่บ้าง 
 
Advertisements
ข้อความนี้ถูกเขียนใน Uncategorized คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s