กลอนว่าด้วยเหล็งฮู้ชง

 
4 มีนาคม 2552 ได้แลกเปลี่ยนกับนุกและพี่แก้วถึงความอึดอัดบางประการ นอกจากจะได้คำชี้แนะในการวางตัวและกำหนดจิตแล้ว ยังทำให้อดนึกถึงเหล็งฮู้ชงไม่ได้
 
คืนเดียวกันนั้น จึงแต่งกลอนอ้างอิงชีวิตช่วงหนึ่งของเหล็งฮู้ชงไว้ดังนี้
 
…ฝึกต๊กโกวเก้าเกี่ยมหาเทียมยาก   กลับกลายเป็นขี้ปากชาวยุทธจักร
ว่าเกลือกกลั้วหมู่มารช่างพาลนัก      อีกลอบลักฝึกกระบี่พิชิตมาร
 
ทำตัวโดดเดี่ยวอยู่นอกกรอบ          ทั้งชอบท้าทายฝ่ายมาตรฐาน
กับฝ่ายเทพเล็งเห็นว่าเป็นมาร          กับอาจารย์เห็นไม่ถูกก็ท้วงติง
 
ศิษย์ร่วมสำนักวางตัวห่าง               แม้แต่วางแผนเที่ยวเก็บเงียบยิ่ง
จนย่ำตรอกไผ่เขียวพบมิตรจริง        กระบี่ทิ้งฝึกพิณกับท่านยาย
 
รำพันว่าตัวข้าคนชังเกลียด             ท่านไม่เหยียดทั้งเห็นเป็นสหาย
เมตตาสอนเพลงพิณรักษากาย        จิตใจคลายขุ่นเคืองเรื่องใส่ไฟ
 
ดรุณีหลังม่านไขขานตอบ               ซือม่วยท่านไม่ชื่นชอบใช่เรื่องใหญ่
ปฐพีนี้นับว่ากว้างไกล                    ย่อมไม่ไร้ผู้จริงใจกับคุณชาย
 
วาจานางเป็นมิตรแต่จิตเล่า              มีแต่ผู้โง่เขลาจึงเชื่อง่าย
คนเช่นนี้มีค่าใดให้เสียดาย              นางห่างหายเรากลับเห็นว่าเป็นบุญ
 
(สำหรับเจตนาในการแต่งกลอนนี้ขึ้นมา รับว่าคล้ายกับเจตนาที่นมส. แต่งสามกรุง)
 
Advertisements
ข้อความนี้ถูกเขียนใน Uncategorized คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s